Οι καταστροφές που προκαλούσε ο Ψαριανός στόλος στα πλοία των Τούρκων από τον Απρίλιο του 1821 εξόργιζε τον Σουλτάνο, ο οποίος το 1824 ανέθεσε στον Χορσέφ πασά την καταστροφή του νησιού δίνοντας του 250 καράβια. Οι Ψαριανοί ζήτησαν τη συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία ωστόσο δεν ανταποκρίθηκε. Έτσι, φρόντισαν να οχυρώσουν το νησί μεταφέροντας κανόνια στα οχυρώματα γύρω από το νησί. Σημαντικό για τους Έλληνες πολεμιστές ήταν να υπερασπιστούν τα υψώματα του Φτελιού διότι σε αντίθετη περίπτωση, ο δρόμος προς την πόλη θα ήταν ελεύθερος για τον τούρκικο στρατό.
Οι Έλληνες απέκρουσαν τις επιθέσεις των Τούρκων τρεις φορές και τους προξένησαν βαρύτατες απώλειες. Οι σωματάρχες Αντώνιος Σαρρής, Αντώνιος Κατσουλέρης και Ανδρέας Μαυρογιάννης δίνουν τις τελευταίες οδηγίες και ανασυντάσσονται έτοιμοι να πέσουν στην μάχη. Ωστόσο δεν αργεί να φτάσει το κύριο σώμα του εχθρού το οποίο αριθμεί χιλιάδες Τούρκους. Οι Ψαριανοί δε δειλιάζουν και ρίχνονται στη μάχη, αλλά ο αγώνας είναι άνισος μπροστά στην ασύγκριτη υπεροχή του οθωμανικού στρατού. Οι αμυνόμενοι ολοένα και λιγοστεύουν και αποσύρονται στο μικρό στρατώνα όπου του ακολουθούν οι Τούρκοι. Μη έχοντας κάποια ελπίδα για να νικήσουν, αποφασίζουν να πυρπολήσουν την πυριτιδαποθήκη με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πολλοί Έλληνες αλλά και αρκετοί Τούρκοι.
Μετά την πτώση του Φτελιού, τα τουρκικά στρατεύματα προχωρούν προς την πόλη χωρίς σοβαρές αντιστάσεις. Στο Αρχοντίκι και στη Βίγλα, οι Έλληνες είχαν δημιουργήσει μία πρόχειρη γραμμή αντίστασης, η οποία μάταια προσπαθεί να ανακόψει την πορεία του εχθρού. Τα στρατεύματα είναι χωρισμένα σε τρεις φάλαγγες, προκειμένου να περικυκλώσουν την πόλη. Φανατισμένα από την ηρωική αντίσταση των Ψαριανών, ξεσπούν στον άμαχο πληθυσμό και αρχίζουν με μανία το έργο της σφαγής και της καταστροφής. Πολλοί άμαχοι προσπάθησαν να φύγουν με βάρκες, οι οποίες ανατράπηκαν λόγω του βάρους, γυναίκες με τα παιδιά τους έπεσαν στη θάλασσα για να γλιτώσουν. Όσοι δεν κατόρθωσαν να φύγουν με πλοία και έπεσαν ζωντανοί στα χέρια των Τούρκων βρήκαν τραγικό θάνατο.
